terug naar inhoudslijst

La vuelta de Ecuador
Na Colombia was ik weer wedergekeerd in de bekende stadssfeer van Quito, waar al genoeg van bekend is, maar een land met vier maal de grootte van Nederland geeft meer redenen tot verplaatsen. In twee weken probeerde ik de drie geografische zones te bereizen; de kust en laagland, de bergen of de sierra en de jungle of orientale zone.

A la Costa
Op de weg naar de kust stopte ik in plaatsen die normaliter niet door reizigers worden aangedaan. Verheugd door het laatste feit, begreep ik vlug waarom SantoDomingo en Portoviejo geen toeristen aantrekken. SantoDomingo, 130 km van Quito, is de dichtstbijliggende tropische laagland stad die gemakkelijk is te bereiken van de hoofdstad. Op deze korte afstand wordt een grote afdaling gemaakt over de westelijke bergruggen van de Andes. Meestal door mist omgeven, vinden buschauffeurs blindelings de weg. Snelgroeiend is het alleen een belangrijk verkeersknooppunt naar noord- en zuidkust. Ik liep verveeld rond en verbaasde me over de lelijkheid van iedere (winkel)straat. Tot grote verrassing werd ik daar herkend en genoot in een poolcafe van het gezelschap van een computerliefhebbende Colombiaan met zijn sympathieke nichtje uit Ecuador.
Hoewel een van de oudste steden en de zesde in grootte, is Portoviejo (1535) ook niet meer dan een overnachtingspunt. Historische gebouwen hebben de tijd niet overleefd en zijn park, kathedraal en straatmarkt zal niemand in verroering achterlaten. Hoogtepunt was het driedollar verblijf in stads oudste gebouw. Een hoog, wit, barok plafond kan je aandacht vasthouden.
Ik stond nu op het punt de oceaan voor het eerst te zien en moest een kustplaats uitkiezen. Het bereiken van een kust heeft altijd iets magisch, op een eindpunt staan terwijl je het oneindige inkijkt. Daartegenover staat dat als ik op een strand arriveer, weer weet waarom ik het haat. Hierdoor vielen de populaire badplaatsen af en dus de visserplaats Manta werd verkozen, een plaats zonder paradijslijke stranden. De bootjes lagen op het zand te wachten tot de zee ze weer zou optillen en 's ochtends wanneer de zon net een nieuwe dag laat verschijnen, wordt de versgevangen vis naar de verkoop gesleept. De zon kwam op en liet de wekker afgaan. Ik stond op en verplaatste me naar het drassige zand om alles zelf te zien. De vuile stranden bleven leeg en ik had de enige dag uitgekozen om de door de oceaan gevangen vis te inspecteren, die geen terugkerende boten zou brengen. Een paar uur later opende de luiken van kleine houten drinkhutjes;! onderwijl meette een gezondheidsinstructrice mijn conditie. De vroegste bewoners en de eeuwenoude cultuur zijn vermaard om hun navigatietechniek en bereisden grote delen van de Zuidamerikaanse westkust. Voordat ik het museum in wilde stappen, laadden een bus zich uit met toeristen, en besloot teleurgesteld mijn nieuwsgierigheid in te slikken. Ik liet me niet verder binden aan Manta en zwierf weg van laagland en kust.

Al puerto (intermezzo)
Een aantal uur later arriveerde de bus in de grootste stad. Verzengend heet, lawaaierig en chaotisch, maar Guayaguil is onmisbaar in een ronde door Ecuador. De Rio Gauyas glijdt naar zee langs de oevers begroeit met moderne architectuur. Het grootste stadvernieuwingsproject van het Zuidamerikaans continent heeft recent plaatsgevonden. Genaamd Malecon 2000, is 2.5 kilometer geweldadige kade veranderd in een hypermodern meesterstukje. Zwaarbewaakt en groen behekt volgen restaurants, monumenten, tuinen, muziekhallen, musea en winkelcentra elkaar op korte afstand. De moderniteit wordt afgewisseld met een uit 1770 verplaatste kloktoren in moorse stijl of het creert zijn eigen historie. La Rotanda is een monument die de geheime ontmoeting tussen Simon Bolivar en San Martin symboliseert. Weinigen zullen zich realiseren dat de gekromde muur achter de libertadores van dit continent, een akoestische reflector is (aan beide muureinden kan op fluistertoon met elkaar gesproken worden). De omgevormde kade loopt uit op de Cerro Santa Ana, een heuvel met de historische wijk Las Penas. De koloniale architectuur is deels gerestaureerd en de wijk is veranderd in een overbewaakt, glinsterend schoon, toeristisch complex met beschilderde huizen in felle zoete kleuren. De top wordt omgeven door een historisch fort en gemarkeerd door een vuurtoren. Dit alles is zodat Amerikaanse cruiseschip passagiers hier rustig kunnen rondlopen. Voor wie niks meekrijgt van de vibe (farrearse) in andere delen kan Gauyaguil weldegelijk overslaan in een rondtocht.

A la Sierra
De bus reed de bergen in richting Cuenca. Het is de regio van Cañari indianen, die kort voor de spaanse komst door de Inka`s waren overwonnen. Cuenca is relatief laat gesticht (1557), daarvoor zou de mythische Inkaplaats Tomebamba hier gelegen hebben, maar al onverklaarbaar verwoest voor de komst van de conquistadores. Cuenca heeft zijn eigen charme gecreerd en is met zijn rustige pleinen, smalle straten, koepelkerken en de ligging op de grasoevers van rio Tomebamba mijn Ecuador hoogtepunt. De intellectuele traditie en drie universiteiten zorgen voor een hoge studentdichtheid, die weer de juiste mate van stadsvermaak met zich meebrengt. Het zou dan ook mijn langste stop worden. De enige ("verwachte?") teleurstelling was het historisch museum van de centrale bank (hosteleigenaar: "Ecuadors beste"). Murfgeslagen door informatie viel het besluit om geen musea meer aan te doen. Buiten mijn studentenleven en stad om, bezocht ik de Inka ruines Incapirca. Het middelpunt is een elliptisch platform met zonnetempel en verderop is een metersgroot inkagezicht in een rots gehakt. Tamme, niet spugende, lama`s houden je hier gezelschap.
Hier niet ver vandaan ligt Cañar, waar de originele Cañari indianen op zondag een kleurrijke markt houden (hoewel in contradictie met mijn aanwezigheid (getipt), niet toeristisch). Dieren, gras, granen, fruit, vlees, vis en kaas worden verhandeld. Stak mijn mond en handen in al het onbekends. Probeer eens een zapote of zo`n lekkere granadilla ("verbluffend").
Een andere ontsnapping uit het stadsleven wordt geboden door één van Ecuadors nationale natuurgebieden. Las Cajas ligt 4000 meter boven zeeniveau en bestaat voor het grootste gedeelte uit páramo (hoog andisch grasland). De grote regenval vult een aanzienlijk aantal meren en in de verscholen groeven groeien Polylepis bomen dicht op elkaar. Steek je hoofd tussen de bomen door om je in een sprookjesbos te wanen.
Op uitnodiging verliet ik Cuenca en daalde dit keer in een vrachtwagen over de oostelijke bergrug van de Andes af.

Al Oriente y ...
Het dorpje Gualaquiza telde 4000 bewoners en het midden werd gevormd door een speelgoedkerk. Het is klein en wordt omringt door overbebosde heuvels. De geluiden en vegetatie van het Amazonegebied kwamen dichterbij, maar de jungle had zich al langgeleden teruggetrokken. Door de straat reed een blauwwitte terreinwagen die chemicaliën uit vaten over de huizen spoot. Niemand maakte zich zorgen, want alleen muggen zouden eraan bezwijken. Ik besloot om te lopen en kwam weer op een marktplaats aan. Al het nieuwe onbekende fruit vond wederom zijn weg naar mijn mond. Guabas, cauges, membrillos en chontas stapelden zich in de maag op. Het rondwandelen door de bossen die doorkruist worden door laagstaande brede rivieren, leverden nog meer onbekend fruit, maar bekend zweet op. Ik sliep in een omvangrijk huis, opgebouwd van illegaal immigranten geld uit de verenigde staten. Veel mannen uit het dorpje hadden de lange reis vol risicos en in gesloten container! s ondernomen. Waarom, begrijp je als je ziet, hoe goed en hoeveel mensen leven van de "uitbuiting" op het noordelijk continent.
Ik leerde hoe van een banaan een knapperige delicatesse te maken en een kip die s`ochtends nog tokte, s`avonds sidderend op het bord te brengen. Ik moest weg en reed terug naar Quito over Ecuadors hoogste snelweg om zijn hoogste pieken te aanschouwen. De slaap haalde dat idee in en plaatsen als Riobamba en Guaranda zijn niet meer dan geluiden uit het verleden. In de hoofdstad waren de motoren van het vliegtuig al warmgedraaid, op naar een nieuw avontuur, land, cultuur. Vaarwel klein Ecuadortje.

terug naar inhoudslijst