terug naar inhoudslijst

Colombia-Colombia
"Cuando amor viene en esta manera, nadie tiene ninguna culpa"
Wanneer liefde op deze manier komt, heeft niemand schuld.
Vallenato, de Colombiaanse volkszang, hoor je in iedere taxi. Dit nummer gaat over een oud paard dat van een jong bloempje houdt, een andere gewoonte in dit land.
Tinto, een klein kopje, altijd slappe, koffie, wordt op ieder moment van de dag gedronken. Voor iets sterkers neem agaurdiente. Ook in Colombia ontsnap je niet aan de eeuwige kip met rijst en bonen. Op advies van de shamaan, bleef op mijn schoongelikte bord altijd een hoopje bonen achter. En gelukkig is de variateit aan vruchtensappen nog groter.
De groep reizigers die Colombia aandoen, bestaat bijna geheel uit oudere vrijgezellen mannen. Altijd even de archieven van het hotel naspeurend ben ik op twee getrouwden gestuit. De groep is te verdelen in drie hokjes. Zij die komen voor natuur en avontuur, zij die komen voor de vrouwen en zij die komen voor de drugs. Opmerkelijk is dat de meesten gaan voor het laatste, ontdekken het tweede en maken zo ook nog wat van het eerste mee. Ik ging voor het eerste, ontdekte het tweede, en snoof alle kennis over het derde op (Nederland is inderdaad de toegangspoort tot Europa).
Colombia is op z`n gevaarlijkst in het verkeer. Busreizen zijn spectaculair. Je rijdt snel en confromtabel door de landschappen en wildernis heen, maar er is een grotere kans op een ongeluk. Een expresdienst betekent dat je eerder aankomt, maar hierdoor ook dat de chauffeur suicidaal is aangelegd. Tevens werken de beste leugenaars voor de verschillende busmaatschappijen. De concurrentie is groot en er wordt alles aan gedaan dat hun bus wordt verkozen. Nimmer is me de waarheid verteld over tijden en zitplaatsen.
Gedurende een lange rit wordt een bus gemiddeld twee maal door militairen aangehouden. Tassen worden doorzocht en mannen gefouilleerd. Draag geen boeken mee waaruit een politieke sympathie kan blijken. Ik kocht een boek waarin de leider van de AUC zijn bekentenis doet, bedacht me snel en deed het diezelfde dag nog kado. Over deze zaken spreken veel mensen alleen op fluistertoon. Dan maar even zonder boeken. Heb je 100 dollar dan hoef je niet voor 2 jaar het leger in. Degene die wel moeten, gaan niet alleen voor training. Na een korte opleiding, bestaat al de mogelijkheid dat je naar het oorlogsgebied wordt gestuurd en daar kom je niet gezond uit terug. Zonder te lezen verbaasde ik me verder over de invloed van één man op de huidige situatie. Zijn geest hangt niet alleen over medellin, maar sluimert door een groot gedeelte van het land. Pablo Escobar had niet alleen de politiek in zijn greep, begon met het grootschalig exporteren van drugs, maar initieerde ook de vorming van de paramilitairen. En zo is hier veel meer met elkaar verbonden.

Ciudad Perdida
De verloren stad, ontdekt in 1975, bevindt zich in het noordelijke gedeelte van de Sierra Nevada de Santa Martha. Gebouwd tussen 500 en 700 nChr was de stad het belangrijkste centrum van de Tayrona cultuur. Op 1100 meter van de steile bergkam van de Cerro Corea liggend, is het een groot complex systeem van gebouwen, stenen trappen, muren en paden die vele terrassen en platformen met elkaar verbinden.
Het werd een zesdaagse wandeling door de jungle met zware bepakking. De jungle had op de eerste dag plaatsgemaakt voor cocavelden of werd gekapt voor hetzelfde doeleind. Het gebied van de paramilitairen doorkruisend, bleek de meest gevreesde groep, het vriendelijkst voor de zwoegende toerist. 's Avonds plukten we cocabladeren en maakten verkwikkende thee om in slaap te vallen. Mijn nog blanke kuiten werden niet gespaard door al de bijtende en op bloedbelustende insekten. De onduidelijke weg is afwisselend stijgend en dalend en op dag twee werd met de verwachte pijn afscheid genomen van het pakezeltje. Drinken uit de rivieren en watervallen compenseerde het vochtverlies bij 35 graden en al het uit de bomen vallend onbespoten fruit garandeerde de energietoevoer. Waar de cocavelden ophouden, begint het gebied van de Kogi indianen, altijd in het wit gekleed houden ze zich aan de levenswijze van hun voorouders. Na het lolly uitdelen, nam ik met enige schaamte foto´s! . In al hun dankbaarheid namen zij op hun beurt, ongezien, mijn zilverglimmende slippers mee. Stelen mag je niet zeggen want ze hebben het in de natuur gevonden. Na tien maal op blote voeten een rivier oversteken, voel je hoe vervelend dat is. Ziek zijn deed ik op dag drie. Vervolgens maakte ik me druk over mijn zoekgeraakte geluksamulet, twee minuten later gleed ik uit en viel in een afgrond. Een scheefgroeiende boom brak mijn val en ik werd uit mijn benarde positie omhooggehezen.
Aan het eind van dag drie bereikten we bijna het einddoel; 1240 kleine en verradelijke gladde traptreden scheiden je daar nog van. Met grote voorzichtigheid werd dan ook op de terugweg afgedaald. Dat je ook vallend de trap af kan, demonstreerde een Kogi. Z`n zwarte laarzen ratelde tegen de antieke treden, terwijl ik me moeizaam aan bomen vastklampte.
En dan eindelijk de verloren stad met zijn stenen plateaus en terrassen, midden in een mistige jungle. Het geluid van apen, papegaaien en neerdalend water omringen je, allen even onzichtbaar. Een tiental indianen zijn de enige bewoners en het complex geeft de mogelijkheid om te verdwalen. De eeuwenoude mystiek zit hier in elke steen. 's Avonds vertelde de gids spannende verhalen over de ontdekking en ontvoerde toeristen, die hij door de jungle had geleid. Nu wetend dat de guerrillas altijd om zes uur s`ochtends komen, werd ik de volgende ochtend in een boomhut op datzelfde tijdstip door een natuurlijke wekker uit de slaap gehaald. De hut begon steeds heviger te trillen en maakte me al klaar voor de val, maar toen hield deze kleine aardbeving op. De terugweg naar Santa Martha werd diezelfde dag twee maal zo snel afgelegd en daar viel ik vermoeid op mijn bed midden in de carnaval.

Sibundoy - Putumayo
Sibundoy, het dorpje met 5000 inwoners in Putumayo in het zuiden van Colombia, waar ik mijn reis begon en eindigde. De geschiedenis is even tragisch als die van Colombia. Reizigers komen hier dan ook niet meer voor en citeer nu even mijn reisboek. "zelfs als je toestemming hebt Putumayo binnen te gaan, haal het idee uit je hoofd". De situatie is verbeterd en ik kreeg het idee dat ik daar als een van de eersten gebruik van maakte. Beschermd door de bergen, ligt Sibundoy in een vallei en de koepel van een klein wit cathedraaltje steekt boven het dorpje uit. In alle rust kwam ik bij zonsondergang aan. De schoonheid sneed als een scherp mes door mijn ziel, mijn lichaam trilde hevig en ik sprak de oppervlakkige, maar werkelijk gemeende woorden. "Dit is het mooiste wat ik ooit heb meegemaakt".
De nieuwsgierigheid van kinderen is een gave en even later word je omringd door een tiental dat alles willen weten, om het vervolgens te vergeten en het de volgende dag opnieuw te vragen. Maar wanneer een meisjesstem klonk "Mijn vader was politieman", werd mijn keel zwaarder. Een aantal jaar geleden kwamen hier de guerrillas en vermoorden iedere agent en andere ambtenaren.
Ik sliep afwisselend op een boerderij buiten of in het enige internetcafé (4 computers) in het dorpje. De mensen (drie zussen en een broer) waar ik verbleef, bleken met de dag specialer. Zonder ouders een internetcafé begonnen en ook werd de boerderij nog in stand gehouden. De dieren bestonden voornamelijk uit kippen, konijnen en erg veel cavias. Een meisje van 17 scheidde in een tel lichaam en ziel van de beestjes en vroeg tijdens het eten: "Hoe voelt het om je mascotte op te eten". "Erg smakelijk" was het antwoord. Nathalie hield zich met een groot aantal projecten bezig om de arme boeren te helpen. Dit maal leerden ze hen om veel producten zelf te vervaardigen, zodat er weer geld overblijft. Mijn bescheiden bijdrage was het maken van aardbeien zeep die naar kokosnoot rook. Haar levensverhaal is teveel omvattend voor mijn kleine pennenstrepen, maar loopt wederom parallel aan alle andere tragiek.
Verder ging ik hier voor het eerst naar een warmwaterbad met een zwavelachtige substantie, beleefde het meest spectaculaire onweer en had het voorrecht om met miss sibundoy te dansen en verliet het dorpje met de wijsheid: "wie zijn vrolijkheid verliest, sterft".

terug naar inhoudslijst