terug naar inhoudslijst

La despedida de Quito
De bus doorkruist de stad en mijn ogen zijn vol van afscheidstranen; familie, vrienden, straatkinderen en een dozijn quiteñas. Verlaat Quito en het bereizen van Ecuador laat nog op zich wachten, omdat het beginpunt noordelijker ligt. Dieven (van mijn camera) hielden reisplannen tegen en heb dus 3 weken dezelfde stadslucht ingeademd. De gehele stad strekt zich bijna 70 kilometer van noord tot zuid uit en het grootste gedeelte van het zuiden heb ik nooit gezien omdat zich daar de geweldadige arme wijken bevinden. Kerst in Quito betekende familie, kadootjes en tot de laatste uurtjes. Hoe meer er werd gedronken, hoe groter het familiegeheim dat werd onthuld en ik viel meer verbaasd dan dronken om 6.00 in slaap. Met oud en nieuw golden weer andere gewoonten. Om 11.00 werd de rum ontdopt en stond de dag in het teken van het maken van een levensgrote pop (muñeca) gevuld met papier en vuurwerk. Na enkele uren rustte een zwijgend zittende Osama in de tuin. Een ritje met de auto deze dag wordt continu onderbroken door kinderen die een touw over de weg spannen en jongeren die zichzelf verbouwen tot goedgevulde dames. De laatsten dansen net zolang voor de bumper tot er geld gegeven wordt en de eersten laten dan pas het touw zakken. Om 24.00 ging Osama in vlammen op en ging iedereen niet al te lang daarna (3.00) naar bed. Een nieuw jaar brengt hier depressie en de meesten tellen de loze beloften van het vorige jaar en dus worden de meesten moorden in januari gepleegd (zie ook presidenten). Dus werd het tijd om dit vrolijke gezelschap te verlaten, uiteraard niet zonder groots afscheid. Adios Quito.
Met de ogen weer droog bereikte diezelfde bus Tulcan, het laatste plaatsje voor de grens. Een man met een zwart attachee koffertje op de hoek van de straat wisselde mijn dollars in voor pesos, met een uitermate voordelige koers voor de wisselaar. Ik liet dit rustige plaatsje, waar veel informele handel met Colombia is, na één dag achter me. Twee kilometer noordelijker bij Rumichaca is de grens. Meld eerst bij de Ecuadoriaanse migratiedienst dat je het land verlaat, loop een brug over de Rio Carchi over, in de armen van de DAS (de colombiaanse migratiedienst). Eén brug en een andere wereld. De vegetatie wordt diverser, de ravijnen dieper, de temperatuur hoger, drinkbaar water en de buschauffeur drie maal gekker.

Colombia (deel 1)
Achronologische anekdotes over een rondje Colombia in 2 maanden. De route is als volgt (pak een kaart). Ipiales (in het zuiden) - Pasto - Sibundoy (Putumayo) - Popayan - SanAugustin - Cali - Medellin - Cartagena - SantaMartha (Ciudad Perdida) - Baranquilla - Bogota. Om vervolgens via een andere route terug te keren naar Ecuador. In het kort de situatie. Hoewel sinds 45 jaar er een burgeroorlog heerst met de guerrilla is het er nooit echt rustig geweest. Hiervoor vochten de conservatieven en liberalen menig bloedig conflict uit. Als een reactie op de guerrilla ontstonden de paramilitairen (of autodefensos) die de campesinos (de mensen op het land) moesten verdedigen waar het leger tekortschoot. Ondertussen (jaren 80) waren de drugskartels in opkomst en werd, na een weigering van de regering om de staatsschuld af te laten betalen door Pablo Escobar, het land ook nog eens geteisterd door het narcoterrorisme. Met de belangrijkste drugsbaronnen dood of opgesloten verplaatsten de cocaineproductie zich naar de paras en guerrillas. Colombia heeft nu voor de tweede keer een onafhankelijke president, Uribe, die de harde lijn heeft gekozen en waarschijnlijk de enige populaire president in latijns-amerika is. Al 6 aanslagen overleefd en in sommige gebieden de president van de oorlog genoemd, lijkt de situatie echt te verbeteren. De krant opende op 1 januarie: "Het jaar dat de hoop terugkeerde", en dat is de huidige stemming bij de meesten.

Op weg naar SanAugustin
"Weet je wie wij zijn"
Ik schudde mijn hoofd en keek drie zwaarbewapende ongeschoren vragend aan.
"Guerrillas", antwoordde één van hen.
Het antwoord wist ik al toen ze vijf minuten daarvoor mijn bus aanhielden. Ze inspecteerden de bus en nadat ze me hadden opgemerkt, moest iedereen uitstappen. We stonden opgelijnd en verder werd niemand ondervraagd. Het gesprek ging voort.
"Waar kom je vandaan"
"Holanda", met mijn hart kloppend in mijn keel.
"Ah, je bent de grens overgegaan bij Rumichaca"
"Si, señor"
"Bien, stap maar weer in".
Opgelucht nam ik weer plaats. Ik was op weg naar SanAugustin over een onbegaanbare weg 5 uur van Popayan. SanAugustin is een plaatsje in de vallei van de beelden. Hier zijn honderden stenen figuren te vinden van mensen, dieren en goden gedateerd uit 3300 vChr tot de Spaanse conquistadores. Er is vrijwel niks bekend over de beschaving die ze heeft gemaakt, maar er zijn opvallend veel overeenkomsten met andere oude beschavingen en zelfs beelden van dieren die daar nooit voorkwamen. Dit duidt op vroege intercontinentale contacten, maar de gids van het archeologisch park was te enthousiast en dacht daar blijkbaar anders over. De rondleiding ontaardde in één en al speculatie over buitenaards leven en andere dimensies, maar dat maakte de schoonheid van dat alles natuurlijk niet ongedaan.

Een shamaan uit Sibundoy
"Ah, ik voel het, je hebt problemen met je maag".
Het was avond geworden en een idiaanse medicijnman, een shamaan, voelde aan mijn pols en vertelde me wat er al maanden aan schortte. Een ritueel volgde en ik zou 3 uur durende spirituele reis maken waarin mijn lichaam totaal gezuiverd zou worden. Een drankje werd bereid en in één keer naar binnengebracht. Na 15 uur was ik weer terug op aarde. Goed, werkelijk van alle problemen verlost, verliep de purificatie zeer bijzonder.

Een volgend tafereel:
Twee kleine indianen dragen een lange Nederlandse jongeman continu naar de juist plek. Hij kan niet meer lopen, geen kracht meer om te zitten en alles wat zich in zijn lichaam bevindt, zal explosief een uitweg vinden. 10 uur s´ochtends liggend op een houten plankje in een onbewoonbaar huis word ik door een ongeruste hoteleigenaar teruggevonden. De opgedane kennis over de toekomst zal alleen met een gele kanariepiet gedeeld worden.
De volgende dag wachtte een paard op me. De hele middag heeft hij geluisterd, gedragen en in galop me er steeds bijna vanaf geslingerd. We reden door de omgeving van SanAugustin voor meer archeologische opgravingen, maar het meest bijzondere was het panorama La Chaquira, waar in de oneindige diepte de vallei van de rio Magdalena gezien kon worden. Deze voor indianen heilige plek is adembenemend.

Medellin als toerist
1000 dollar, een operatie later en je bent gelukkig. Naast dat Medellin bekendheden heeft voortgebracht als Fernando Botero, Pablo Escobar en als enige stad een metrosysteem heeft, en met 13 moorden per dag één van de geweldadigste steden, is hier s`werelds hoogste dichtheid aan siliconen; en dus besloot ik langer te blijven dan gepland. Voor toeristen (die er nauwelijks zijn) is Medellin, de tweede stad van Colombia, maar één dag interessant. Plein, parque Berrio, met de zwarte volumtueuze beelden van Botero met op de achtergrond de oude Señora de Candelaria cathedraal gebouwd met witte en zwarte bakstenen. Even verderop is nog de "Bird of Peace" te vinden. Een zwarte dikke vogel, wederom een beeld van de kunstenaar, die in 1996 zwaarbeschadigd raakte door een FARC bom, die uiteraard ook de vele slachtoffers eiste. Loop wat verder uit het centrum om s`werelds grootste bakstenen gebouw, Cathedraal Metropolitana, te bewonderen. Om een ! goed beeld te krijgen van de gehele stad, maak een rondje met de goeg georganiseerde metro voor het zien van de omringende heuvels, de uitgestrekte barrios bajos (achterbuurten) en de industriegebieden. Plan een dag Medellin op zaterdag voor een avond "rumbear".
Persoonlijke quotes met censuur.
"beste ooit gezien en meegemaakt"
"nooit gedacht dat zoiets bestond"
"beter dan alles op tv"
"onbeschrijflijk"
"zucht, niemand zal me geloven".

terug naar inhoudslijst