Enfermedad y Fiestas
Ziek zijn, ziek worden en uitzieken waren mijn belangrijkste bezigheden de afgelopen weken. Het was in ieder geval een nieuwe ervaring. Een beschrijving van de maag- en darmklachten zal bij ieder eenzelfde soort gevoel achterlaten. Niemand gaat naar een dokter. Iedereen bezoekt een farmacia. Het verschil tussen deze apotheken is groot. Met eenzelfde verhaal stuurt de één je met hoestsiroop naar huis en de ander met een antibioticakuur. Tussen al het geziek door, toch nog enkele verhalen om te memoreren. In de eerste week van december zijn de Fiestas van Quito, waarin de heroprichting van Quito wordt gevierd (6 december 1534). Een week waarin de Spaanse traditie van het stierenvechten wordt overgenomen en elke avond bussen (chivas) met muziek en drinkenden door de stad rijden. Na te zijn uitgenodigd klommen we al snel bovenop de bus, waarop zich een gammele houtconstructie bevond die een onzekere bescherming bood. Een band met beperkt repetoire gaf samen met ons gezang geluid aan deze chiva. Bovenop de bus staand, op de vrijheid van Cuba drinkend, zag ik de tunnel niet naderen. In de laatste tel draaide ik me toch om, dook en bedankte die avond menigmaal de Grote Voorzienigheid. Zoals ook in deze week is het tijdens feesten en verjaardagen gebruikelijk dat je zoveel mogelijk met elkaar eet, zingt, danst en drinkt en dat laatste nog het liefst uit hetzelfde glas. Dit laatste was mijn op één na grootste activiteit in de avonden.

Futbol, ladrones y policia
De voetbalclub LIGA, waarvoor ik supporterde, werd op een zondag kampioen door één van zijn aartsrivalen Nacional te verslaan. In het zwarte circuit waren de kaarten aangeschaft, aangezien drie uur in de rij me alleen 10 meter lopen had opgeleverd. Hoewel beide clubs uit Quito komen, bestond Nacional geheel uit donkere spelers en had LIGA maar één troetelgorilla (scheldwoord voor alle fans van Nacional). Oerwoudgeluiden klonken al snel als één van hun spelers balbezit had. In Ecuador zijn vier rassen sterk vertegenwoordigd; blanken, trigeñas (latinos), negers en indianen, die onderling niet mengen en zoals overal in Zuid-Amerika staan de laatste twee onderaan de sociale ladder. Mede hierdoor komen alle vooroordelen uit.
We moesten in de vroege nacht naar huis lopen omdat er geen geld meer was voor een taxi. Inderdaad, op het donkerste en meest verwachte moment werden we overvallen door vijf negers. Omdat ze niet geloofden dat er geen geld was, werd ik half ontkleed. Alleen geld in een sok overleeft. Na de overval verontschuldigden ze zich en gaven het weinige geld dat er wèl was terug. De politie, die nergens te bekennen was, is op andere momenten van de dag weer oververtegenwoordigd. Op een avond hield een speciale eenheid in het centrum een massale controle van identiteitspapieren. Het toeval wil; had niets op zak, werd herkend en kon doorlopen. In die middag was deze eenheid neergestreken in het stadsdeel waar ik woon. In de vroege avond werd ik daar al onderschept en dringend verzocht om met de narcoticabrigade voor het werk het glas te heffen. Dat mensen drinken voor het werken of rijden is hier eerder regel dan uitzondering. Een uur later wankelde ik naar huis om vervolgens nog uit te gaan. Toen die nacht de controle plaatsvond, stonden ze er op om de volgende dag met ons naar een bar te gaan. In de hoop ze niet meer tegen te hoeven komen, gaf mijn Ecuadoriaanse lotgenote een vals nummer door!

Ambato y Baños
Het weekend voor kerst bracht ik door bij de familie Moncayo in Ambato, 136 km ten zuiden van Quito. Ambato is een relatief grote en belangrijke plaats en noemt zichzelf "Tierra de Los tres Juanes", naar de schrijvers Juan Montalvo, Juan León Mera en de advocaat/journalist Juan Benigno Malo. Vanwege een zware aardbeving in 1949 is deze stad modern en vooral interessant door zijn winkels (alles is goedkoper dan Quito). Schoonheid is te vinden in de buitenwijken aan de oever van de Rio Ambato, waar zich de enorme buitenhuizen van bovengenoemden en andere bekende ambateños bevinden. Verder wordt de stad opgesierd door een cathedraal en parken waarin de bekendste plaatsgenoten zijn vereeuwigd. In de omgeving van Ambato zijn nog wel historisch interessante plekken te vinden. Salasaco, vanwege zijn uit Bolivia afkomstige indiaanse bevolking (door de inka´s aangevoerd om een opstand te onderdrukken) en hierdoor alle originele produkten. En Pelileo, een 400-jaar oud plaatsje, nu vooral bekend om zijn spijkerbroeken. Maar ook hier door alle aardbevingen en vulkaanuitbarstingen niet veel meer dan allerlei marktplaatsen te zien.
In de avond deed ik mijn eerste Ecuadoriaanse karaoke-ervaring op en zong me naar een mooie zondag die me naar Baños zou leiden. Op minder dan een uur rijden, daalt de weg bijna 1000 meter. Baños, liggend naast de vulkaan Tungurahua (kleine hel), is vooral bekend om zijn geothermische baden. De laatste grote uitbarstingen waren in 1999 en de meeste mensen zijn nu wedergekeerd. De vulkaan is elke dag nog actief en het is momenteel code geel. De kuuroord was en is weer aan het worden de meest toeristische plek in Ecuador. Het plaatsje zelf is als ieder toeristisch dorp, maar de omgeving is door de enorme hoogteverschillen oneindig gevarieerd; groene hellingen, donkere tunnels, ijskappen, een actieve vulkaan en de watervallen van de Rio Verde. Een wandeling bracht me heel dichtbij de waterval "El Pailón del Diablo" en waar de grond beeft door de kracht van het water, heb ik volgens indiaanse wijsheid de energie van de waterval mogen ontvangen. Hierdoor stond ik zondagavond, met nog meer geestdrift, met een microfoon in mijn handen. Maandag terugkerend naar alle weesjes, maakten iedereen zich op voor kerst.

"Asi es la vida"
"A veces negra"
"A veces color... rosa"
Sebastian

terug naar inhoudslijst