Amigos y amigas,

¿Hablas español?
Mijn spaanse leercurve heeft de vorm van een omgekeerde glijbaan. De lessen van een kleine energieke Ecuadoriaan, Mañuel, van gemengd Spaans-Indiaanse afkomst, beslaan voornamelijk zijn twee lievelingsonderwerpen waarin mijn vocabulair al aardig verzadigd begint te raken. De les begint als volgt: ik leg de opstelling van het Nederlands elftal uit en wat daar verkeerd aan is. Hij vertelt mij van welke Ecuadoriaanse speler ik absoluut een shirt moet kopen en vervolgend wordt een half stukje grammatica behandeld. Na 15 minuten schrik ik op.
Mañuel : "Sebastian, kom eens van die stoel af. Een beetje snel graag. Loop ´ns met me mee naar het raam. Nu goed kijken. Zie je dat niet, die ene is blond. Vervolgens droomt hij weg wat voor een paradijs Nederland wel niet moet zijn en we nemen pas weer plaats op onze stoel wanneer ze uit het oog is verdwenen. De les is veranderd in een Engelse en Nederlandse klas, waarin ik hem de benodigde woorden bijbreng.

Baila, baila
Naast Spaans probeer ik zoveel mogelijk andere indrukken op te doen. Over het eten het volgende. Ieder die in quito een koelkast opentrekt zal denken dat ie heerlijk gaat eten. Een groot aantal soorten groenten en fruit vullen de planken. Van de koelkast naar het bord vindt een onbegrijpelijk proces plaats waarin alles wordt samengeperst tot soep, die minimaal twee keer per dag wordt opgediend. In deze rijkgevulde soepen wordt er alles aangedaan niets meer van al het lekkers terug te proeven. Om een paar gewoonte te noemen, die al aardig onder de knie begin te krijgen, zijn te laat komen en iedereen zoenen als je ergens binnen komt lopen. Iets wat me moeilijker afgaat, heet salsa. Woensdag leerden Ariele en ik een salsaleraar kennen die vanwege voor mij overduidelijke doeleinden ons gratis les aanbood. Na 2 lessen moesten we donderdag gelijk naar een salsoteca waar hij eeuwig lid is. Ik zette mijn beste beentje voor en bedankte het lot dat er Engelsen bestaa! n. Door het gestuntel van een paar Britten kon ik onzichtbaar over de dansvloer zwieren.

La Mitad del Mundo
Zaterdag wilden we naar de warm water bronnen van Papallacta gaan, maar er volgde al snel een teleurstelling. Het geregelde vervoer weigerde meer dan 5 mensen mee te nemen. We besloten dat degene die geen zwembroek en slippers had en ook nog eens zijn handdoek was vergeten in Quito verdrietig achter te laten. Dus nam ik de bus naar de 22 km te noorden van Quito gelegen imaginaire lijn, de evenaar. De wereldbol geeft aan dat er maar weinig plaatsen zijn, waar je zo gemakkelijk met twee benen op beide halfronden kan staan. La Mitad del Mundo is de plaats waar in 1736 een expeditie onder leiding van Charles-Marie de la Condamine metingen verrichtte die aantoonden dat dit werkelijk de evenaar is. Op deze plek is een 30 m hoog gebouw herrezen met een toeristisch dorp eromheen. Treuzelend om dit gebouw in te gaan, maakte ik menigeen blij door foto´s te maken, terwijl ze zich op de evenaar waanden. Zo kwam ik in contact met een Australiër die al vanaf december! het gehele continent bereist, beginnend in het zuidelijkste puntje van Chili. Alle kilometers die hem naar de evenaar hadden geleid, waren op z´n fiets afgelegd. Ik schoot z´n rolletje vol, maar ik zei dat ik wel echt wilde zien of dit de evenaar was aangezien er alleen een bord staat. Uit z´n tas , die stevig op zijn fiets was vastgebonden, haalde hij een gps systeem zonder batterijen. Aangezien in dit dorp alles te koop, stonden we na 5 minuten weer bij het bord wachtend op het antwoord. Het punt waaromheen een geheel toeristisch dorp is gebouwd bleek 12 seconden verwijderd van het noordelijke halfrond (uiteraard is dit bekend, maar een geheel dorp verplaats je niet zo snel, dus kan je maar beter de toerist voor de gek houden). Vastbesloten onze eigen evenaar vast te stellen, liepen we in noordlijke richting. Zeven seconden verwijderd van de evenaar werden we gestuit door de hoge muren van het park. Het enorme toeristische complex verlatend, wandelden we over een stukje onherbergzaam terrein. Langzaam de evenaar naderend, liepen we, tot onze verbazing naar de ingang van een piepklein museum, dat geleid wordt door iet wat corpulente afstammeling van de Inka´s. Eindelijk bij een klein boomstronkje gaf het apparaat 00.00.00 aan. De inka zei dat het apparaat niet deugde omdat er 73 graden westerlengte op werd aangegeven en dat behoorde ook nul te zijn. Het is beter een Inka gewoon te geloven, want van scepsis worden ze een beetje narrig. Ik vermaakte hem met mijn mini-vocabulaire "quicha" (niet quecha) en hij begon levendig allerlei verhalen te vertellen. Uiteraard wisten de indianen al 2000 jaar wat de correcte evenaar was en ook waar het snijpunt van de geografische en de magnetische evenaar zich bevond. Ik vroeg hem om aan mij een Inka-geheim te vertellen. Mijn bijgeloof laat niet toe het antwoord op deze vraag te onthullen. Tijdens dit alles was zijn zoon druk bezig een ei op een spijker te zetten en het water naar links en rechts te draaien of recht naar beneden te laten stromen. Ik heb alles gedaan om die proef te laten mislukken, maar het bleef goed gaan.

Un abrazo Bas